Δεσμός βρέφους-πατέρα.

 

    Αν και η μητέρα συνεχίζει να παίζει τον κυρίαρχο ρόλο στην ανατροφή των παιδιών, οι πατέρες εμπλέκονται στον γονικό ρόλο όλο και περισσότερο, και η ευαισθησία τους απέναντι στις ανάγκες των παιδιών αναγνωρίζεται όλο και περισσότερο ως σημαντική για την ευημερία των παιδιών, την ανάπτυξη του δεσμού και τη συναισθηματική τους ανάπτυξη.

    Όταν οι πατέρες περνούν χρόνο με τα παιδιά τους, συνήθως παίζουν μαζί τους, αλλά σε μερικές κοινωνίες αναλαμβάνουν χωρίς πρόβλημα και την καθημερινή φροντίδα όλο και πιο πολύ. Οι πατέρες στις ΗΠΑ, για παράδειγμα, οι οποίοι παρατηρήθηκαν την ώρα που τάιζαν τα παιδιά τους, αντιδρούν με ευαισθησία στους ρυθμούς των μωρών όσον αφορά την τροφή και συνδέονται μαζί τους σε κοινωνικές καταστάσεις όπως οι μητέρες. Επιπλέον τα βρέφη που μεγαλώνουν με πατέρες ευαίσθητους στη φροντίδα τους είναι πιθανό να δημιουργήσουν εξίσου δεσμό και με τον πατέρα και με την μητέρα τους, ενώ τα βρέφη που μεγαλώνουν με πατέρες με σχετικά μικρές γονικές δεξιότητες αναπτύσσουν ανασφαλή πρότυπα δεσμού.

    Οι ιδιαιτερότητες των οικογενειακών σχέσεων παίζουν σημαντικό ρόλο στον καθορισμό του δεσμού πατέρα-βρέφους. Σε μη παραδοσιακές αμερικανικές οικογένειες, στις οποίες οι πατέρες αναλαμβάνουν τη βασική φροντίδα, τα βρέφη στρέφονται για παρηγοριά στον πατέρα τους και όχι στη μητέρα τους όταν βρίσκονται σε στρες! Παρόμοιο πρότυπο έχει παρατηρηθεί σε έναν πολύ διαφορετικό πολιτισμό, αυτόν των πυγμαίων Άκα, κυνηγών-τροφοσυλλεκτών που ζουν στην κεντρική Αφρική. Οι άνδρες, οι γυναίκες και τα παιδιά των Άκα συνήθως αναζητούν μαζί την τροφή, και τα ενήλικα ζευγάρια περνούν περισσότερο χρόνο μαζί απ' όσο ζευγάρια σε κάθε άλλη καταγεγραμμένη κοινωνική ομάδα. Ο Hawllet (1992) αναφέρει ότι <<οι πατέρες στους Άκα βρίσκονται σε απόσταση αναπνοής απο τα βρέφη τους τη μισή μέρα και είναι πιθανότερο να αγκαλιάζουν ή να καθησυχάζουν τα βρέφη όταν τα κρατούν αγκαλιά περισσότερο από τις μητέρες.>> Αντίθετα με τα παραδοσιακά πρότυπα στις ΗΠΑ και σε πολλές άλλες χώρες, οι πατέρες στους Άκα αγκαλιάζουν πιο συχνά τα παιδιά τους που μπουσουλάνε και ζητούν αγκαλιά σε σχέση με τις μητέρες. Βασισμένος στα ευρήματά του, ο Hawllet συμπεραίνει ότι, όταν τα πολιτισμικά πρότυπα εμπλέκουν τους πατέρες στην ανατροφή των παιδιών τους, η δημιουργία δεσμού με τον πατέρα συντελείται ακριβώς όπως και με τη μητέρα.

      Πολλές οικογένειες στις ΗΠΑ, ιδιαίτερα εκείνες που ζουν κοντά ή κάτω από το όριο της φτώχειας, έχουν ιστορικά δημιουργήσει συστήματα βρεφικής φροντίδας που περιλαμβάνουν δίκτυα ενηλικών, όπως παππούδες-γιαγιάδες και άλλους συγγενείς, με τους οποίους τα παιδιά δημιουργούν δεσμό. Σε ορισμένες κοινωνίες όπως σε αυτή των Νκουνγκ στην έρημο Καλαχάρι, ομάδες παιδιών αναλαμβάνουν τη φροντίδα των βρεφών ήδη από την ηλικία του ενός έτους, έτσι ώστε οι μητέρες να μπορούν να επιστρέψουν στη δουλειά τους ως τροφοσυλλέκτες της κοινότητας. Σε αυτές τις συνθήκες, τα βρέφη δημιουργούν ισχυρό δεσμό με τα μεγαλύτερα παιδιά της ομάδας παράλληλα με το δεσμό τους με ενήλικες.

Πηγή: Lightfoot, C., Cole, M., Cole, S.R. (2014) The development of children, United States by Worth Publishers

                                                                  @ereisma.education